Tag
คือการที่เจ้าของบล็อคต้องเขียนสิ่งที่กับตนเองที่คิดว่าคนอื่นๆไม่รู้มา 5 ข้อ
...........................................................................................................
1.เรื่องชื่อ
ชื่อเล่นผมคือเดียร์เวลาเพื่อนๆเรียกชอบเรียกว่าเดียร์รี่
เพราะว่าผมมีเพื่อนเป็นคนสัญชาติอเมริกันหนึ่งคน ชื่อว่าแดน
เวลาเรียกก็มักเพี้ยนๆไปเป็นแดนนี่ แดเนียลแล้วมันก็เลยเริ่มต้น
เรียกชื่อกันแบบมีคำต่อท้ายเสมอๆ เช่น บอลลี่ เดียร์ืรี่ ตั้มกี้ ตีตี้
แล้วชื่อผมก็แปลว่าที่รัก ก็เลยเป็น Beloved
2. เคยใช้มือฟันกระจกแตก 5 บานรวด
เรื่องของเรื่องคือตอนนั้นนผมอายุประมาณ 15 ขวบ
ช่วยเพื่อนๆและอาจารย์ขัดห้องทำความสะอาดกันอยู่
เนื่องจากวันนี้เป็นวันทำความสะอาดใหญ่
แล้วผมก็มีหน้าที่ขัดกระจกบานเกล็ด
ด้วยความที่ตัวเล็กก็เลยต้องยืนบนเก้าอี้แล้วเช็ด
ผมเช็ดตั้งแต่กระจกแผ่นบนสุดลงมาล่างสุด
กระจกมีสิบกว่าบานผมเช็ดจนเหลือห้าบานล่าง
กำลังจะลงจากเก้าอี้แต่มีเพื่อนคนหนึ่งแกล้งชนเก้าอี้ีผม
ผมตกเก้าอี้ทั้งๆที่ยืนอยู่มือที่ค้างอยู่บนกระจกก็เลย.......
ฟันกระจกแตกหมดทั้งห้าบานเหมือนนักคาราเต้เลย
อาจารย์รีบเข้ามาดูว่ามือเป็นยังไงบ้าง
แต่ผมกลับเป็นห่วงกระจกซะมากกว่า
ผลปรากฏว่ามือไม่มีรอยอะไรมากมีแค่รอยข่วนเล็กๆ
3. ตอนเด็กปอดแหก
ความปอดแหกนั้นสิงอยู่ในทุกคน
ผมเชื่อแบบนั้น.............ตอนเด็กๆผมจะกลับบ้านมาพร้อมเลือด
ที่เลอะเปรอะอยู่บนเสื้อประจำ
ดูเผินๆคล้ายประจำเดือนมาออกที่จมูก
เลยเลอะมาถึงเสื้อ ที่เลอะไม่ใ่ชอะไรโดนต่อยนั่นเอง
365วันผมโดนต่อยมา269วัน.......................
นั่นก็หมายความว่ายกเว้นเสาร์อาทิตย์เท่าั้นั้นที่ไม่โดน
จนกระทั่งผมมีลูกพี่ให้พึ่งใบบุญ(เป็นไง อ๋อ ลืมบอกตอนที่โดนต่อยนะ 5 ขวบเอง)
ซึ่ง มาหายก็ตอนอยู่ป.4-5 ตอนที่ไปที่ทำงานพ่อที่เป็นค่ายตำรวจ
แล้วโดนเด็กแถวนั้นแกล้ง
ซึ่งก็เป็นลูกตำรวจแถวนั้นเอง
มีคนเห็นเขาเลยจับให้ต่อยกันแบบแมนๆ
มีผู้ใหญ่ล้อมวงเด็กสองคนต่อยกันตรงกลาง
ผมโดนไปหมัดนึงเจ็บน่ะไม่เท่าไรแต่กลัวน่ะ....อืม มากกว่า
ทำท่าจะร้องไห้ตามสไตล์แต่พ่อตะโกนบอกว่า
"ถ้ามึงไม่สู้เขากลับบ้านไปพ่อจะตีให้หลังลาย"
เปรียบเทียบดูแล้วพ่อดูน่ากลัวกว่ามันเยอะ
ก็เลยปล่อยหมัดตรงเข้าไปที่ลิ้นปี่ของศัตรู
แล้ววินาทีนั้นโลกก็ได้รับรู้ว่า
ได้มีเขาทรายแกแล็กซี่น้อยเกิดขึ้นบนโลกแล้ว
4. ผมเป็นคนอารมณ์ร้าย
ปกติไม่มีใครรู้หรอกกระทั่งตัวผมเอง
ด้วยความที่พ่อกับแม่เป็นคนทีมีคนรู้จักในทางที่ดีเยอะ
เลยคาดหวังว่าลูกจะเป็นคนดี
ซึ่งผมก็ไม่เคยโดนทำโทษอย่างรุนแรงเลย
เป็นนักเรียนที่ดีมากๆของอาจารย์
มาวันหนึ่งตอนอยู่ ม. 6
ลูกพี่ลูกน้องผมร้องไห้มาบอกว่าโดนไถตังค์
ผมโกรธมากกำลังจะกินข้าวทิ้งช้อนส้อม
แล้วรีบตามน้องไปที่ห้องเรียนทันที
เพื่อนๆตอนนั้นก็ดีใจหาย ปล่อยผมออกไปได้
ผมไม่ค่อยกลัวใครตอนนั้นเพราะมีเพื่อนเป็นนักมวยจังหวัด
เป็นนักบอล นักบาสเพียบ นักเลงก็มี
แต่วินาทีี่่ีเดินเข้าไปชี้หน้าเด็กที่ไถตังค์น้องผม(ประมาณ 40กว่าคนทั้งห้อง)
ผมไม่รู้สึกกลัวเลย ไม่ใช่เพราะมีพวก
ไม่รู้เพราะอะไรในสมองมันคิดไว้แล้วว่ามันเข้ามาผมก็จะ
เอาไม่หน้าสามที่อยู่ที่หน้าห้องแถวนั้นฟาดพวกมันให้ยับไปเลย
โชคดีที่เด็กพวกนั้นกลัวผม มันก็เลยขอโทษขอโพยยกใหญ่
กลับมานั่งกินข้าวก็กินไม่ได้เพราะมือสั่น
เข้าใจคำว่าโกรธจนตัวสั่นได้ดีเลย
ต่อมาก็ตอนมาเรียนที่เชียงรายตอนอยู่มหาลัย'
ผมชอบมีบัตเตอร์ฟลายมากๆมีดที่ในหนังที่ผู้ร้ายชอบใช้ควงเล่น
ผมก็มีอยู่หนึ่งอันแล้วก็ควงจนคล่อง
วันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งกวนตีนผมในเน็ตผมก็พยายามหนีไม่คุยด้วย
แต่เขามีความพยายามมากตามกัดจิกด่าผม
จนผมโมโห ผมด่าไปว่าเดี๋ยวมึงรอกูอยู่ที่ห้องเดี๋ยวกูไปหา
แล้วผมก็ไปหามันที่ห้องโดยในมือมีมีดบัตเตอร์ฟลายไปด้วย
บอกตรงๆว่าถ้ามันหาเรื่องผมอีก ผมก็จะแทงมันจริงๆเลย
โชคดีที่มันเก่งแต่ปาก ผมเลยไม่ติดคุก
5. ผมเคยจะได้เป็นนักเขียน
เมื่อก่อนผมแต่งนิยายสายลับอยู่หนึ่งเรื่องแล้วโชคดี
มีสำนักพิมพ์มาติดต่อเป็นสำนักพิมพ์เดียวกันกับที่ตีพิมพ์ เดอะ ไวท์โรด
ตอนนั้นผมยังเขียนไม่จบเรื่อง
พี่เขาก็เลยให้เขียนให้จบแล้วจะได้มาคุยกัน
แต่ผมกำลังแย่ในตอนนั้นด้วยเกรดที่มหาลัย'ตกต่ำมาก
ก็เลยเลือกที่จะเรียนดีกว่า
เลยไม่ได้แต่งต่อ รู้สึกเสียดายนิดๆ
ที่ต้องทิ้งความฝันไป ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เป็นหรอก
ขนาดผมเขียนบทการแสดงงิ้วมหาลัย'ของผมที่คล้ายๆกับงิ้วของธรรมศาสตร์
โดยที่ผม กำกับเอง พากษ์เอง มีเวลาแค่ 3 อาทิตย์ในการทำทั้งหมด
แล้วผลออกมาผู้ใหญ่ชอบนักศึกษาที่มาดูชอบ เสียงตอบรับดีมากแต่
พอโทรไปบอกที่บ้านโดนด่าเฉย
รายค่อไปที่จะโดนTag ลูกโซ่คือ
อาโอะจัง
คุณเด็กชายแอปเปิ้ล
หนูไวน
บัวลอย
ใครที่เข้ามาเม้นเป็นคนแรก(ที่ยังไม่โดน)ก็รับไปก็แล้วกัน์
คือการที่เจ้าของบล็อคต้องเขียนสิ่งที่กับตนเองที่คิดว่าคนอื่นๆไม่รู้มา 5 ข้อ
...........................................................................................................
1.เรื่องชื่อ
ชื่อเล่นผมคือเดียร์เวลาเพื่อนๆเรียกชอบเรียกว่าเดียร์รี่
เพราะว่าผมมีเพื่อนเป็นคนสัญชาติอเมริกันหนึ่งคน ชื่อว่าแดน
เวลาเรียกก็มักเพี้ยนๆไปเป็นแดนนี่ แดเนียลแล้วมันก็เลยเริ่มต้น
เรียกชื่อกันแบบมีคำต่อท้ายเสมอๆ เช่น บอลลี่ เดียร์ืรี่ ตั้มกี้ ตีตี้
แล้วชื่อผมก็แปลว่าที่รัก ก็เลยเป็น Beloved
2. เคยใช้มือฟันกระจกแตก 5 บานรวด
เรื่องของเรื่องคือตอนนั้นนผมอายุประมาณ 15 ขวบ
ช่วยเพื่อนๆและอาจารย์ขัดห้องทำความสะอาดกันอยู่
เนื่องจากวันนี้เป็นวันทำความสะอาดใหญ่
แล้วผมก็มีหน้าที่ขัดกระจกบานเกล็ด
ด้วยความที่ตัวเล็กก็เลยต้องยืนบนเก้าอี้แล้วเช็ด
ผมเช็ดตั้งแต่กระจกแผ่นบนสุดลงมาล่างสุด
กระจกมีสิบกว่าบานผมเช็ดจนเหลือห้าบานล่าง
กำลังจะลงจากเก้าอี้แต่มีเพื่อนคนหนึ่งแกล้งชนเก้าอี้ีผม
ผมตกเก้าอี้ทั้งๆที่ยืนอยู่มือที่ค้างอยู่บนกระจกก็เลย.......
ฟันกระจกแตกหมดทั้งห้าบานเหมือนนักคาราเต้เลย
อาจารย์รีบเข้ามาดูว่ามือเป็นยังไงบ้าง
แต่ผมกลับเป็นห่วงกระจกซะมากกว่า
ผลปรากฏว่ามือไม่มีรอยอะไรมากมีแค่รอยข่วนเล็กๆ
3. ตอนเด็กปอดแหก
ความปอดแหกนั้นสิงอยู่ในทุกคน
ผมเชื่อแบบนั้น.............ตอนเด็กๆผมจะกลับบ้านมาพร้อมเลือด
ที่เลอะเปรอะอยู่บนเสื้อประจำ
ดูเผินๆคล้ายประจำเดือนมาออกที่จมูก
เลยเลอะมาถึงเสื้อ ที่เลอะไม่ใ่ชอะไรโดนต่อยนั่นเอง
365วันผมโดนต่อยมา269วัน.......................
นั่นก็หมายความว่ายกเว้นเสาร์อาทิตย์เท่าั้นั้นที่ไม่โดน
จนกระทั่งผมมีลูกพี่ให้พึ่งใบบุญ(เป็นไง อ๋อ ลืมบอกตอนที่โดนต่อยนะ 5 ขวบเอง)
ซึ่ง มาหายก็ตอนอยู่ป.4-5 ตอนที่ไปที่ทำงานพ่อที่เป็นค่ายตำรวจ
แล้วโดนเด็กแถวนั้นแกล้ง
ซึ่งก็เป็นลูกตำรวจแถวนั้นเอง
มีคนเห็นเขาเลยจับให้ต่อยกันแบบแมนๆ
มีผู้ใหญ่ล้อมวงเด็กสองคนต่อยกันตรงกลาง
ผมโดนไปหมัดนึงเจ็บน่ะไม่เท่าไรแต่กลัวน่ะ....อืม มากกว่า
ทำท่าจะร้องไห้ตามสไตล์แต่พ่อตะโกนบอกว่า
"ถ้ามึงไม่สู้เขากลับบ้านไปพ่อจะตีให้หลังลาย"
เปรียบเทียบดูแล้วพ่อดูน่ากลัวกว่ามันเยอะ
ก็เลยปล่อยหมัดตรงเข้าไปที่ลิ้นปี่ของศัตรู
แล้ววินาทีนั้นโลกก็ได้รับรู้ว่า
ได้มีเขาทรายแกแล็กซี่น้อยเกิดขึ้นบนโลกแล้ว
4. ผมเป็นคนอารมณ์ร้าย
ปกติไม่มีใครรู้หรอกกระทั่งตัวผมเอง
ด้วยความที่พ่อกับแม่เป็นคนทีมีคนรู้จักในทางที่ดีเยอะ
เลยคาดหวังว่าลูกจะเป็นคนดี
ซึ่งผมก็ไม่เคยโดนทำโทษอย่างรุนแรงเลย
เป็นนักเรียนที่ดีมากๆของอาจารย์
มาวันหนึ่งตอนอยู่ ม. 6
ลูกพี่ลูกน้องผมร้องไห้มาบอกว่าโดนไถตังค์
ผมโกรธมากกำลังจะกินข้าวทิ้งช้อนส้อม
แล้วรีบตามน้องไปที่ห้องเรียนทันที
เพื่อนๆตอนนั้นก็ดีใจหาย ปล่อยผมออกไปได้
ผมไม่ค่อยกลัวใครตอนนั้นเพราะมีเพื่อนเป็นนักมวยจังหวัด
เป็นนักบอล นักบาสเพียบ นักเลงก็มี
แต่วินาทีี่่ีเดินเข้าไปชี้หน้าเด็กที่ไถตังค์น้องผม(ประมาณ 40กว่าคนทั้งห้อง)
ผมไม่รู้สึกกลัวเลย ไม่ใช่เพราะมีพวก
ไม่รู้เพราะอะไรในสมองมันคิดไว้แล้วว่ามันเข้ามาผมก็จะ
เอาไม่หน้าสามที่อยู่ที่หน้าห้องแถวนั้นฟาดพวกมันให้ยับไปเลย
โชคดีที่เด็กพวกนั้นกลัวผม มันก็เลยขอโทษขอโพยยกใหญ่
กลับมานั่งกินข้าวก็กินไม่ได้เพราะมือสั่น
เข้าใจคำว่าโกรธจนตัวสั่นได้ดีเลย
ต่อมาก็ตอนมาเรียนที่เชียงรายตอนอยู่มหาลัย'
ผมชอบมีบัตเตอร์ฟลายมากๆมีดที่ในหนังที่ผู้ร้ายชอบใช้ควงเล่น
ผมก็มีอยู่หนึ่งอันแล้วก็ควงจนคล่อง
วันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งกวนตีนผมในเน็ตผมก็พยายามหนีไม่คุยด้วย
แต่เขามีความพยายามมากตามกัดจิกด่าผม
จนผมโมโห ผมด่าไปว่าเดี๋ยวมึงรอกูอยู่ที่ห้องเดี๋ยวกูไปหา
แล้วผมก็ไปหามันที่ห้องโดยในมือมีมีดบัตเตอร์ฟลายไปด้วย
บอกตรงๆว่าถ้ามันหาเรื่องผมอีก ผมก็จะแทงมันจริงๆเลย
โชคดีที่มันเก่งแต่ปาก ผมเลยไม่ติดคุก
5. ผมเคยจะได้เป็นนักเขียน
เมื่อก่อนผมแต่งนิยายสายลับอยู่หนึ่งเรื่องแล้วโชคดี
มีสำนักพิมพ์มาติดต่อเป็นสำนักพิมพ์เดียวกันกับที่ตีพิมพ์ เดอะ ไวท์โรด
ตอนนั้นผมยังเขียนไม่จบเรื่อง
พี่เขาก็เลยให้เขียนให้จบแล้วจะได้มาคุยกัน
แต่ผมกำลังแย่ในตอนนั้นด้วยเกรดที่มหาลัย'ตกต่ำมาก
ก็เลยเลือกที่จะเรียนดีกว่า
เลยไม่ได้แต่งต่อ รู้สึกเสียดายนิดๆ
ที่ต้องทิ้งความฝันไป ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เป็นหรอก
ขนาดผมเขียนบทการแสดงงิ้วมหาลัย'ของผมที่คล้ายๆกับงิ้วของธรรมศาสตร์
โดยที่ผม กำกับเอง พากษ์เอง มีเวลาแค่ 3 อาทิตย์ในการทำทั้งหมด
แล้วผลออกมาผู้ใหญ่ชอบนักศึกษาที่มาดูชอบ เสียงตอบรับดีมากแต่
พอโทรไปบอกที่บ้านโดนด่าเฉย
รายค่อไปที่จะโดนTag ลูกโซ่คือ
อาโอะจัง
คุณเด็กชายแอปเปิ้ล
หนูไวน
บัวลอย
ใครที่เข้ามาเม้นเป็นคนแรก(ที่ยังไม่โดน)ก็รับไปก็แล้วกัน์
